Βλέποντας πρόσφατα το Βίντεο της MissSassyKassie Discussion: Virginity in YA.
Αποφάσισα να φτιάξω αυτό το ποστ στο οποίο θα συζητήσουμε για το πως παρουσιάζονται οι ερωτικές σχέσης μεταξύ των ηρώων στα YA βιβλία.
Αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι πως σε πολλά ya βιβλία και σειρές η παρθενιά των γυναικείων χαρακτήρων τους είναι βασικό κομμάτι της πλοκής. Το να είναι κάποιος 16-17 ή 18 χρονών και να μην έχει προχωρήσει στην σεξουαλική του ολοκλήρωση είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό αλλά όταν η πλειοψηφία των χαρακτήρων, μας πολιορκούν με σκέψεις και εξηγήσεις στο γιατί συμβαίνει αυτό αυτομάτως το βιβλίο χάνει κάθε επαφή με την ρεαλιστικότητα της σημερινής μας κοινωνίας.
Παραδείγματα μπορούν να υπάρξουν πολλά. Μερικά που μου έρχονται στο μυαλό πιο εύκολα είναι η Bella και ο Edward και το όλο σκηνικό "I don’t want to hurt you" η ακόμα πως ο Edward αν και 100 χρονών περιμένει μέχρι να βρει την παντοτινή του αγάπη για να ολοκληρώσει την σχέση του. Στην σειρά Rampant βλέπουμε κάτι ακόμη χειρότερο η πρωταγωνίστρια του Astrid εξαρτάτε ολόκληρη η ζωή της και το πεπρομένο της με το αν είναι παρθένα ή όχι "if you lose your virginity you fail to ful fill your destiny".
Παρόμοια θέματα βλέπουμε και σε πολλές άλλες σειρές όπως Τhe darkest mind, The Mephisto Covenant, The Princess Diaries, the selection, the immortals instruments, The Hunger game κτλ.
To πιο άσχημο όμως σε όλο αυτό είναι η αντίληψη πως είναι ακατάλληλο και κακό να έχει μια κοπέλα σεξουαλικές επαφές σε αυτήν την ηλικία. Δεν μπορώ να καταλάβω για πιο λόγο οι συγγραφείς μπαίνουν στην διαδικασία να δημιουργήσουν ήρωες αγνούς και ανέγγιχτους. Δεν είναι κακό το να είσαι παρθένα, δεν είναι όμως κακό και το να μην είσαι. Ποιο το πρόβλημα με όλο αυτό;
Φυσικά δεν είναι ότι θέλουμε να δούμε και το άκρως αντίθετο ανεύθυνους εφήβους που δεν μπορούν να κρατηθούν από τις ορμόνες τους. Αλλά θα ήθελα να δω τους ήρωες αυτών των βιβλίων να παίρνουν συνειδητές επιλογές για την ζωή τους. Αν μια κοπέλα έχει την ωριμότητα και την γνώση για να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο, που υπάρχει το κακό;
Επίσης οι σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών και το σημείο που φτάνουμε στην ολοκλήρωση είναι πάντα το ίδιο κλισέ και αληθοφανές. Το πρώτο φιλί είναι το ωραιότερο και πιο συγκλονιστικό πράγμα που τους έχει συμβεί και το μόνο που έχει πραγματική σημασία. Ο άνθρωπος που έχουν δίπλα τους είναι συνήθως κάποιος που ερωτεύτηκαν μέσα σε πέντε λεπτά με ένα μόνο βλέμμα και το αποκορύφωμα όταν έρχονται επιτέλους μετά από χιλιάδες σκέψεις και συζητήσεις("όχι δεν πρέπει", "δεν είναι σωστό", "σε θέλω αλλά δεν γίνεται") στην πρώτη τους επαφή που πάντα σημειωτέον συμβαίνει στο τελευταίο βιβλίο της σειράς όλα είναι μέλη γάλα και ρόδινα! Αυτό κάνει τις ιστορίες μην ρεαλιστικές και εντελώς προβλέψιμες.
Η κοινωνία δυστυχώς η ευτυχώς έχει αλλάξει και αυτό το θέμα παραμένει ακόμα ταμπού για την λογοτεχνία. Ενώ μπορεί από τους συγγραφείς να χρησιμοποιείτε ως ένα είδος εκπαίδευση τελικά καταφέρνουν να δημιουργήσουν την εντελώς αντίθετη εικόνα. Επίσης ένα ακόμη λυπηρό κομμάτι είναι πως πάντα επικεντρωνόμαστε στους γυναικείους χαρακτήρες τι γίνεται με το υπόλοιπο πληθυσμό δηλαδή τους άνδρες;!
Έχω κουραστεί να διαβάζω πως το σημαντικότερο πράγμα σε μια 16 χρονη κοπέλα είναι η παρθενιά της. Είμαι κουρασμένη να διαβάζω για χαρακτήρες που δεν παίρνουν τον έλεγχο της ζωής τους επειδή θέλουν να γίνουν ιππότες, επειδή θα τους επιφέρει τον θάνατο ή επειδή έτσι τους υπαγορεύει το καθήκον. Όλες οι αποφάσεις τους παίρνονται λόγο εξωτερικόν κυρίως συνθηκών, χωρίς τελικά να λαμβάνεται υπόψιν το τι θέλουν και τι νιώθουν.
Τα βιβλία αυτά αυτομάτως χάνουν κάθε ρεαλιστικότητα και πραγματική σύνδεση με την νεολαία που τα διαβάζει κάνοντας τα πολλές φορές να φαίνονται κλισέ ακόμα και εντελώς χαζά.
Έτσι παρακάτω θα σας παραθέσω μερικά βιβλία που προσεγγίζουν το συγκεκριμένο θέμα διαφορετικά:
Στο πρώτο μέρος της τριλογίας η ιστορία ακολουθάει έναν ανώνυμο αφηγητή και την καλύτερη του φίλη Aurora. Δεν είμαι μεγάλη φαν της σειράς αλλά η ιστορία αγάπης που διαπραγματεύεται είναι καταπληκτική. Επίσης στο πρώτο βιβλίο υπάρχει μια σκηνή αυνανισμού. Που δεν επιφέρει ντροπή αλλά δίνεται σαν κάτι φυσικό μέσα από τον χαρακτήρα. Η Sarah McCarry τολμά και δημιουργεί κάτι διαφορετικό.
Η ιστορία παίρνει μέρος σε μια Αφρο-βραζιλιάνικη κοινωνία όπου η τάξη είναι το πάν. Καθώς οι κύριοι χαρακτήρες μας June, Enki και Gil αρχίζουν να αμφισβητούν το πολιτικό σύστημα στο οποίο ζουν επίσης αρχίζουν να εξερευνούν και την σεξουαλικότητα τους. Ασχολήται με θέματα όπως η Αμφιφυλοφιλία η πολυγαμία.
Η Jade μάχεται καθημερινός με τις κρίσεις πανικού που την χτυπάνε. Άντι να την κερδίσει όμως το άγχος και ο φόβος της η ίδια παίρνει τον έλεγχο του σώματός της αλλά και της σεξουαλικότητας της. Όταν η Jade ερωτεύεται έναν ανύπαντρο πατέρα βλέπουμε μια όμορφη εξερεύνηση για το πως μπορεί η υγεία και η προσωπικές επιπλοκές να επηρεάσουν την σεξουαλικότητα του ατόμου.
Η Sloane ο James έχουν από τις ομορφότερες και πιο φυσιολογικές σχέσεις που έχω διαβάσει ειδικά σε ya βιβλία. Φρέσκια, δυναμική και γλυκιά ακριβώς ότι φαντάζεσαι από δύο 17 χρόνους. Η σεξουαλικότητα είναι κάτι που ανακαλύπτουν μαζί, χωρίς κόμπλεξ και ντροπές φτιάχνοντας μια απόλυτα υγιή σχέση.
